آینده درمان آسیب‌های نخاعی: نتایج امیدوارکننده آنتی‌بادی NG 101

مقاله‌ای که اخیراً در مجله لانست نورولوژی منتشر شده، به بررسی تأثیر یک آنتی‌بادی جدید در بهبود عملکرد حرکتی پس از آسیب حاد نخاعی پرداخته است. این آنتی‌بادی که NG 101 (آنتی-Nogo-A) نام دارد، پروتئین Nogo-A بدن را مسدود کرده و اثرات منفی آن را خنثی می‌کند. تحقیقات قبلی در مدل‌های حیوانی نشان داده که پروتئین Nogo-A از ترمیم رشته‌های عصبی آسیب‌دیده در نخاع بعد از آسیب حاد جلوگیری می‌کند. هدف از استفاده از این آنتی‌بادی، کاهش این مکانیسم‌های مهارکننده در بدن و ایجاد شرایطی برای بازسازی مسیرهای عصبی آسیب‌دیده و بازیابی نخاع است.

در این مطالعه بالینی که در چندین مرکز انجام شد، ۱۲۶ نفر در گروه سنی ۱۸ تا ۷۰ سال شرکت کردند که همگی از آسیب نخاعی حاد کامل یا ناقص در ناحیه گردن رنج می‌بردند (این آسیب‌ها باعث فلج چهاراندام یا تتراپلژی می‌شود که شامل اختلال در عملکرد دست‌ها و بازوها است). از این تعداد، ۷۸ نفر تحت درمان با آنتی‌بادی قرار گرفتند که به طور مستقیم به کانال نخاعی تزریق می‌شد، در حالی که ۴۸ نفر باقی‌مانده دارونما دریافت کردند. درمان شامل شش تزریق بود که به صورت همزمان با مراقبت‌های جامع بستری انجام می‌شد. این مطالعه به صورت تصادفی، دو سو کور و کنترل‌شده با دارونما انجام شد، یعنی هم بیماران و هم افرادی که درمان را اعمال می‌کردند، نمی‌دانستند که چه کسانی آنتی‌بادی دریافت کرده‌اند و چه کسانی دارونما. بیماران به صورت تصادفی به گروه‌ها تخصیص داده شدند.

نتایج نشان داد که درمان هیچ تأثیری در بهبود عملکرد حرکتی بیماران با آسیب نخاعی کامل نداشت، اما در بیماران با آسیب نخاعی ناقص، درمان باعث بهبود قابل توجهی در فعال‌سازی داوطلبانه عضلات فلج شده و استقلال عملکردی در زندگی روزمره شد. این آنتی‌بادی به طور کلی به خوبی تحمل شد و هیچ عارضه جانبی مرتبط با آن گزارش نشد. تحقیقات سال‌های اخیر در زمینه آنتی‌بادی‌ها در توانبخشی که تحت هدایت بیمارستان دانشگاه بالگریست انجام شده، نتایج امیدوارکننده‌ای را به همراه داشته است.

یافته‌های مثبت اولیه در این مطالعه باید در مطالعات بیشتر تأیید شوند. یک مطالعه پیگیری با آنتی‌بادی بهبودیافته در دسامبر ۲۰۲۴ آغاز خواهد شد و گروه‌های خاصی از بیماران که احتمال پاسخ به درمان در آن‌ها بیشتر است، بر اساس نتایج موجود انتخاب خواهند شد.

این مطالعه چندملیتی با همکاری دانشگاه زوریخ، پروفسور مارتین شواب و بیمارستان دانشگاه بالگریست زوریخ، پروفسور آرمن کورت، به همراه بیمارستان دانشگاه هایدلبرگ، پروفسور نوربرت ویدنر، طراحی و اجرا شده است. این مطالعه در یک شبکه بالینی اروپایی که شامل مراکز تخصصی درمان آسیب نخاعی در آلمان، سوئیس، اسپانیا و جمهوری چک است، انجام شده و مطالعه پیگیری نیز در این شبکه ادامه خواهد یافت.

تولید آنتی‌بادی آزمایشی در چارچوب پروژه CeNeReg و با همکاری پلتفرم فناوری پزشکی بازساختی مرکز انتقالی ویس زوریخ ممکن شده است. مطالعه NISCI با پشتیبانی مالی برنامه Horizon 2020 اتحادیه اروپا، دبیرخانه دولتی آموزش، تحقیقات و نوآوری سوئیس (SBFI)، بنیاد پاراپلژیک سوئیس، بنیاد تحقیقاتی Wings for Life، پروژه CeNeReg از دانشگاه زوریخ و ETH زوریخ و بنیاد “تحقیقات بین‌المللی در پاراپلژی” تأمین مالی شده است.

:References

Weidner, N., Abel, R., Maier, D., Röhl, K., Röhrich, F., Baumberger, M., Hund-Georgiadis, M., Saur, M., Benito, J., Rehahn, K., Aach, M., Badke, A., Kriz, J., Barkovits, K., Killeen, T., Farner, L., Seif, M., Hubli, M., Marcus, K., Maurer, M. A., Robert, B., Rupp, R., Scheuren, P. S., Schubert, M., Schuld, C., Sina, C., Steiner, B., Weis, T., Hug, A., Bolliger, M., Weiskopf, N., Freund, P., Hothorn, T., Schwab, M. E., & Curt, A. (2025). Safety and efficacy of intrathecal antibodies to Nogo-A in patients with acute cervical spinal cord injury: A randomised, double-blind, multicentre, placebo-controlled, phase 2b trial. The Lancet Neurology, 24(۱), ۴۲. https://doi.org/10.1016/S1474-4422(24)00447-2

برای مطالعه مسیر پژوهشی دیگری در علوم اعصاب، مطلب پژوهش‌های علوم اعصاب درباره عصب واگ را هم بخوانید.

سؤالات متداول درباره آینده درمان آسیب‌های نخاعی

آیا آنتی‌بادی NG-101 درمان قطعی آسیب نخاعی است؟

خیر. NG-101 یک مداخله پژوهشی است و نتایج کارآزمایی به معنی اثبات درمان قطعی یا امکان استفاده عمومی آن نیست.

پروتئین Nogo-A در پژوهش آسیب نخاعی چه نقشی دارد؟

Nogo-A یکی از عوامل مهارکننده رشد مجدد رشته‌های عصبی است و پژوهشگران اثر مهار آن را پس از آسیب نخاعی بررسی می‌کنند.

آیا همه افراد دچار آسیب نخاعی می‌توانند از این روش استفاده کنند؟

خیر. شرایط ورود به مطالعه، نوع و زمان آسیب و نتایج ایمنی و اثربخشی تعیین می‌کنند که این روش در آینده برای چه کسانی مناسب خواهد بود.